محمد فیضی را تاکنون ندیده ام، اما بزرگش می دانم و می دانم که روزی او را در قله های فرادست خواهم یافت؛ اگر نگاهمان کمی تغییر کند و نکنیم با او، آنچه را که یاد گرفته ایم با نخبه هایمان بکنیم.

او را می توان ساخت و بیش از این پرداخت، تا ظرفیتی باشد و الگویی برای توسعه اردبیل و همه شهرهای محرومی که جوانان تحصیلکرده بسیاری همسن و سال دکتر فیضی دارند که همچنان بیکارند و دنبال حقوق حداقل کارگری این سو آن سو می دوند و ناامید بازمی گردند.

من امروز به احترام محمد فیضی بر می خیزم و از او به نیکی و بزرگی یاد می کنم و از او می خواهم هر جا که بود و هر جا که رفت، فراتر از سیاست خود را ببیند. او ظرفیت و الگوی فرهنگی مناسبی برای جوانان اردبیل و منطقه است. او باید هر روز بالاتر و والاتر بایستد تا ما هم، نگاهمان به دوردستها باشد.

محمد فیضی را باید جدی گرفت و خیلی جدی. به همان اندازه که او خودش را جدی گرفته است و حتی بیش از آن.

این که فیضی، اینگونه هست، یعنی هنوز امید روییدن وجود دارد. 

من روزی او را در بالاترین قله ها خواهم یافت، اگر قدرش بدانم و ارجش بنهم. چه رای بیاورد و چه نیاورد....

نوشته شده توسط مهدی محمدی در دوشنبه ۱۰ اسفند ۱۳۹۴ |